Month: February 2018

การไม่ไปสวนแอปเปิ้ลทำให้เรามีเวลาเหลือในการชมเมือง

ไกด์พาเรานั่งรถวนไปตามย่านบ้านสวย ๆ งาม ๆ ของผู้มีฐานะดี ๆ ดูแล้วก็สวยงามดี

แต่ที่น่าสนใจกว่าคือ ย่านชุมชนแออัด ที่เขาพัฒนาให้มีสีสันสวยงาม พอรถวิ่งผ่านก็เตะตาทันที ขอลงไปถ่ายรูปกันหน่อย อืมม พอลงไปก็เห็นว่า มีนักท่องเที่ยวท้องถิ่นมาถ่ายรูปกันพอสมควร สีสันสดใสแบบนี้ ใคร ๆ ก็คงอยากแวะมา

ตามที่ได้เกริ่นไว้ในตอนที่แล้ว หลังจากเที่ยวน้ำตกแล้ว เราก็เดินทางเข้าเมืองมาลัง เพื่อที่จะต่อเครื่องบินกลับจาร์การ์ตา ขออนุญาตข้ามมื้ออาหารไปบ้าง หลัง ๆ อาหารเริ่มคล้าย ๆ กัน แล้ว และมื้อหนึ่งมีประมาณ 9-10 รายการ จัดเต็มทุกมื้อจริง ๆ

มาถึงที่พักคือ Tugu Malang Hotel ก็ราวสองทุ่มแล้ว หมดแรง แต่โรงแรมสวยงามมาก น่าเดินชม เพราะเป็น Art Gallery ด้วย โปรแกรมวันรุ่งขึ้น ตอนแรกเป็นการไปเที่ยวชมสวนแอปเปิ้ล แต่คะเนกันแล้ว ขอเดินชมโรงแรมดีกว่า

ทัวร์โรงแรมนี้น่าสนใจ เพราะเป็นการรวมสารพัดศิลปะวัฒนธรรมไว้ในโรงแรมนี้ พร้อมมีพนักงานโรงแรมคอยอธิบายแต่ละจุดด้วย หลัก ๆ แล้ว เจ้าของโรงแรมสะสมงานศิลปะวัตถุต่าง ๆ ไว้มาก ก็เปิดโรงแรมเสียเลย จะได้มีให้คนอื่นร่วมชื่นชมด้วย

ลองดูตัวอย่างของสวย ๆ งาม ๆ ในโรงแรมกันค่ะ

จากโบรโม ก็กลับมาโรงแรม แล้วก็ check out เพื่อที่จะเปลี่ยนไปพักที่เมืองมาลังก่อนจับเครื่องบินกลับมาจาร์กาตา ระหว่างการเดินทางมาเมืองมาลังนี้ ได้แวะเที่ยวน้ำตกโจบันรอนดอ ที่ตกลงมาจากเหว สูง 60 เมตร มีตำนานเล่าขานว่ามีอุโมงค์อยู่ใต้น้ำตก และมีตำนานรักที่ชายหนุ่มพาหญิงคนรักมาซ่อนไว้ ไม่ให้ชายอีกคนมาแย่งชิงไป แต่เราไม่ได้ไปตามหาอุโมงค์นี้หรอก

ที่ดีมาก ๆ คือต้นในรอบบริเวณ ใหญ่และร่มรื่นมาก ๆ เข้าไปแล้วเย็น สบายใจ อากาศดีงาม

มาถึงตอนที่ 5 นี้ น่าจะครึ่งทางได้แล้วค่ะ คนเล่ามีเวลาน้อย ค่อย ๆ เล่า ใครที่ตามอ่าน ต้องใจเย็นนิดนะคะ จะพยายาม update บ่อย ๆ ค่ะ

หลังทานมื้อเช้าที่โรงแรมแล้ว จุดหมายแรกของวันนี้คือ  House of Sampoerna หรือ พิพิธภัณฑ์โรงงานยาสูบ ไปดูเรื่องราวประวัติและขั้นตอนการผลิตบุหรี่ จริง ๆ ได้ยินว่าเขามีคนนั่งม้วนบุหรี่ให้ดูด้วย แต่บังเอิญเป็นวันอาทิตย์ เลยไม่มีสาธิตแบบนี้ แต่รวม ๆ ก็เฉย ๆ เพราะพอบอกมาว่าเป็นบุหรี่ ก็ตั้งป้อมในใจเลยว่า ดูแล้วจะได้อะไรหรือเปล่านะ แต่โดยรวมสิ่งที่ดีคือ เรื่องของประวัติการค้าและธุรกิจของอินโดนีเซียน่าสนใจดีค่ะ  (ข่าวร้ายคือ มือถือมี ปห. รูปหายเกือบหมดค่ะ)

ในอินโดนีเซียมีคนสูบบุหรี่เยอะมาก เมื่อก่อนธุรกิจบุหรี่และยาสูบคือธุรกิจที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของประเทศ แต่มาเดี๋ยวนี้โดนเทเลคอมแซงแล้ว (ไปตามถนนหนทางมีโฆษณาโทรศัพท์มือถือเยอะมาก) ไกด์ของเราก็สูบบุหรี่ เล่าให้ฟังว่า บุหรี่เขาเรียก กราแต็ก เพราะเวลาจุดสูบมีเสียงแต็ก ๆ (ไกด์ให้ฟังเสียงด้วย ได้ยินเบา ๆ) แต่เข้าใจว่าเดี๋ยวนี้ส่วนใหญ่อาจจะไม่มีเสียงแล้ว เหลือแค่บางยี่ห้อบางรุ่นมั้ง อาจจะเกี่ยวกับกระดาษที่ใช้มวนหรือเปล่าก็ไม่รู้จึงมีเสียงดัง

จบจากรับชมเรื่องราวของบุหรี่แล้ว ก็สวมหัวใจเยาวชนยามท่องเที่ยววันเด็ก ไปชมเรือดำน้ำกัน ลำนี้อินโนีเซียสั่งรัสเซียต่อมา ปลดระวางปี 1991 แล้วก็เอามาขึ้นบกเปิดให้ชมกัน ข้างในเรือดำน้ำเล็กมาก อึดอัดแทนทหารเรือที่ต้องประจำการในเรือจัง ได้เห็นตอร์ปิโดด้วย ดูของจริงเสร็จ ก็มีสารคดีเกี่ยวกับเรือดำน้ำลำนี้ให้ชม ว่าไปรบอะไรมาบ้าง ตอกย้ำกิจกรรมวันเด็ก (เหมือนมาก ๆ) แต่ก็แอบสงสัยว่า เดี๋ยวนี้ ดาวเทียมผสมระบบบนอากาศหรือระบบอัตโนมัติอื่น ๆ อาจมาแย่งงานหลายส่วนไปหรือเปล่า ไม่เอาแระ ไม่ค่อยมีความรู้  รวม ๆ  ก็ถือว่าไปดูเพลิน ๆ ฆ่าเวลา เพราะจะต้องเดินทางไปถึงที่พักใกล้ภูเขาไปโบรโม่ช่วงเย็น ถ้าไปเร็วเกินไป ก็ไม่มีอะไรทำอยู่ดี  ไกด์มีพาไปเที่ยวศาลเจ้าด้วย แต่เดินไปแว๊บเดียวก็ขอ skip รายการนี้ เพราะศาลเจ้าเล็กและมืดมาก ได้เข้าใจว่า เกาะสุราบายานี้มีความหลากหลายทางศาสนา ก็ OK แระ

อาหารกลางวันก็จัดเต็มเหมือนเดิมค่ะ