จากปกหลังของหนังสือ โดย พระอาจารย์มิตซูโอะ คเวสโก

อดีตเป็นเหตุ มันผ่านไปแล้ว เราแก้ไม่ได้ แต่ว่าปัจจุบันเป็นเหตุ อนาคตเป็นผล ปัจจุบันนี้มีทางเลือก เมื่อเราจิตใจดี ก็สามารถคิดดี ตั้งเจตนาถูกต้อง ชีวิตของเราก็จะพัฒนาไปในทางที่ดี เป็นไปเพื่อความสงบ เป็นไปเพื่อความสุข เป็นไปเพื่อพ้นทุกข์ – ปกหลัง หนังสือ “ก้าวหน้าตลอดไป” พระอาจารย์มิตซูโอะ คเวสโก –

แม้ที่สุด “ความดี” ที่ใคร ๆ บูชากัน ถ้าหากว่าใครเข้าไปเกี่ยวข้องกับความดีในอาการที่ผิดทาง และยึดถือกันมากเกินไป ก็จะได้รับความทุกข์จากควมดีนั้นเช่นเดียวกัน เว้นไว้แต่เราจะเข้าไปเกี่ยวข้องกับมัน โดยมีความรู้ว่าธรรมชาติของมันเป็นอย่างนั้น – พุทธทาสภิกขุ : คู่มือมนุษย์ ฉบับเรียนรู้ ลัดสั้น –

สัพพกิจจํ สัพพทานํ สาธุ อนุโมทามิ การร่วมแรงร่วมใจกัน กระทำในสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อส่วนรวมทั้งหลายก็ดี การให้ทานต่อผู้ทุกข์ยากทั้งหลายก็ดี ล้วนเป็นสิ่งที่ดีมีประโยชน์ ข้าพเจ้าขอร่วมยินดีในบุญที่ท่านทั้งหลายได้กระทำนั้น  

    เวลากลางคืนเป็นต้นนั้น ยังไม่ใช่ความมืดที่แท้จริง; เพราะว่าพระสัมมาสัมพุทธเจ้า  ก็ตรัสรู้ในท่ามกลางความมืดแห่งราตรี เราอาจนั่งคิดนึกศึกษา ค้าหาความจริงต่าง ๆ ได้ ในที่สงัดเวลากลางคืน; จากหนังสือ (เมื่อ) คนถึงธรรม ธรรม (ก็) ถึงคน โดย ท่านพุทธทาส

……. ดูกรราชกุมาร ตถาคตก็ฉันนั้นเหมือนกัน ย่อมรู้วาจาที่ไม่จริง ไม่แท้ ไม่ประกอบด้วย ประโยชน์ และวาจานั้นไม่เป็นที่รัก ไม่เป็นที่ชอบใจของผู้อื่น ตถาคตไม่กล่าววาจานั้น อนึ่ง ตถาคตย่อมรู้วาจาที่จริง ที่แท้ แต่ไม่ประกอบด้วยประโยชน์ และวาจานั้นไม่เป็นที่รัก ไม่เป็นที่ชอบใจของผู้อื่น ตถาคตไม่กล่าววาจานั้น อนึ่ง ตถาคตย่อมรู้วาจาที่จริง วาจาที่แท้ และประกอบด้วยประโยชน์ แต่วาจานั้นไม่เป็นที่รัก ไม่เป็นที่ชอบใจของผู้อื่น ในข้อนั้น ตถาคตย่อมรู้กาลที่จะพยากรณ์วาจานั้น ตถาคตย่อมรู้วาจาที่ไม่จริง ไม่แท้ ไม่ประกอบด้วยประโยชน์ แต่วาจานั้นเป็นที่รัก เป็นที่ชอบใจของผู้อื่น ตถาคตไม่กล่าววาจานั้น ตถาคตย่อมรู้วาจาที่จริง ที่แท้ ไม่ประกอบด้วยประโยชน์ แต่วาจานั้นเป็นที่รัก เป็นที่ชอบใจของผู้อื่น ตถาคตไม่กล่าววาจานั้น อนึ่ง ตถาคตย่อมรู้วาจาที่จริง ที่แท้ และประกอบด้วยประโยชน์ และวาจานั้นเป็นที่รัก เป็นที่ชอบใจของผู้อื่น ในข้อนั้น ตถาคตย่อมรู้กาลที่จะพยากรณ์วาจานั้น ข้อนั้นเพราะเหตุไร เพราะตถาคตมีความเอ็นดูในสัตว์ทั้งหลาย. …….

หันทะทานิ ภิกขะเว อามันตะยามิ โว วะยะธัมมา สังขารา อัปปะมาเทนะ สัมปาเทถะ ดูกร ภิกษุทั้งหลาย บัดนี้เราขอเตือนท่านทั้งหลายว่า สังขารทั้งหลาย มีความเสื่อมไปเป็นธรรมดา ท่านทั้งหลาย จงยังความไม่ประมาทให้ถึงพร้อมเถิด ฯ – พุทธสุภาษิต –