สำหรับคอนิยายทั้งหลายค่ะ หมดแล้วหมดเลย หนังสือมือสอง จาก collection ส่วนตัวของคุณป้าน้องฟ้าใส สมาชิกครอบครัวเราเอง มีให้เลือกกว่าร้อยเรื่อง มีตั้งแต่สภาพใหม่กิ๊กไปจนถึงเก่าเก็บแต่ดูดีตามอายุ ตอนแรกเจ้าของนึกว่าจะเก็บไว้อ่านตอนอายุมากกว่านี้ แต่แค่ตอนนี้ก็จะอ่านไม่ไหวแล้วค่ะ จึงนำมาแบ่งปันกันอ่าน ในราคาย่อมเยาค่ะ

ผู้แต่งก็มีทั้งคุณทมยันตี  ว.วินิจฉัยกุล วราภา โสภาค สุวรรณ ก.สุรางคณางค์ พนมเทียน กิ่งฉัตร วรรณวรรธน์ ภูเตศวร จุลลดา ภักดีภูมินทร์ ช่อลัดา ฯลฯ

สนใจสอบถามรายละเอียดเล่มไหนเป็นพิเศษ ก็สอบถามได้ค่ะ book4family@readandsmile.com

รายละเอียดเพิ่มเติมที่ http://www.book4family.com

รายชื่อหนังสือทั้งหมดใน collection

หนังสือแปล นิยาย และหนังสือทั่วไป ยังไม่คิดราคาเลยค่ะ แต่ขายไม่แพงหรอกค่ะ เพราะหนังสือส่วนตัวทั้งนั้นเลย

(ชื่อหนังสือ / ผู้เขียน / ผู้แปล)

(รูปนี้เป็นแว่นตาใหม่ของเราเอง ถ่ายจากกล้องมือถือที่ป๋องแป๋งนิดหน่อย)

ออกตัวไว้ก่อนเลยว่า เรื่องนี้เป็นความเห็นส่วนตัวล้วนๆ ใครไม่เชื่อ หรือมีความเห็นแย้ง ก็ไม่เป็นไรค่ะ เพราะอันนี้เป็นความเห็นส่วนตัวเรา

รู้สึกมานานแล้วว่า ทำไมหนอแว่นตาจึงมีราคาแพงมากๆ เลย พอมีเหตุจะต้องตัดแว่นใหม่ (หลานขว้างพังไปหนึ่งอัน และกำลังจะพังอีกหนึ่งอัน จึงต้องรีบเตรียมเผื่อไว้)  จึงได้ค้นเน็ตดูว่า มีที่ไหนตัดแว่นราคาถูกๆ บ้าง ดีหรือเปล่าต้องไปลองดู

ค้นไปค้นมา เจอร้านนึงค่ะ อยู่ในซอยเสือใหญ่อุทิศ แต่เว็บไซต์ที่พบนั้น รายละเอียดยังมีไม่มาก รูปแบบอาจจะยังไม่สวยนัก ประกาศไว้ว่า ตัดแว่นราคา 350 บาท พร้อมเลนส์ รอรับได้ โดยราคาและการรอรับได้นี้ สำหรับคนสายตาสั้นน้อยๆ เราเข้าใจเอาเองว่า คงไม่มี stock เลนส์สำหรับคนสายตาสั้นมากๆ ไว้ จึงตัดสินใจว่าลองไปดูดีกว่า หากดูแล้วไม่ได้เรื่อง อย่างมากเราก็ตัดแว่น 350 บาทเป็นแว่นสำรองก็ได้

พอไปถึงหน้าร้านมีที่จอดรถได้สักสองคันค่ะ ก็สะดวกดี เข้าไปในร้านปรากฏว่า ช่าง(เจ้าของร้าน)อายุน้อยกว่าตั้งเยอะ เป็นผู้หญิงด้วย แต่สอบถามแล้วได้ความว่าตัดแว่นมาหลายปีแล้ว เนื่องจากครอบครัวมีอาชีพทำแว่นค่ะ สังเกตจากการที่เขาวัดสายตาและการพูดคุยกับลูกค้าแล้ว ก็ดูว่ามีความชำนาญดีค่ะ

วัดสายตาแล้วเราก็เลือกกรอบอยู่นานพอควร เจ้าของร้านก็ให้คำแนะนำเรื่องกรอบและเลนส์อย่างชำนาญ แถมลดราคาให้ทันที ยังไม่ทันได้ต่อเลย เนื่องจากประทับใจ จึงตัดแว่นไปสองอัน แว่นสายตาทั้งสองอัน แต่เป็นแว่นสายตาแบบกันแดดหนึ่งอัน (อยากได้มานาน แต่เสียดายตังค์ ข เที่ยวนี้ไม่เสียดายเลย เดี๋ยวจะเฉลย) แว่นสายตาธรรมดา เราเลือกรุ่นยอดนิยมของร้าน คือ กรอบ Flex เหมาะสำหรับคนที่ต้องเลี้ยงเด็กเล็กอย่างเรา เพราะ หักได้ งอได้ บิดได้ หน้าตาเหมือนในรูปที่นำมาลงเนี่ยล่ะค่ะ ส่วนแว่นสายตาแบบกันแดด ก็เลือกแบบเปรี้ยวๆ หน่อย (ไม่ได้นำรูปมาลง เพราะเพื่อนๆ เห็นแล้วอาจคิดว่า เจ้าของ blog เปรี้ยวขนาดนี้เลยหรือ)

มาถึงตอนสำคัญของเรื่องแล้ว ตอนคิดตังค์ทั้งหมด แว่นสองอัน เลนส์ multicoat ย่อบาง รวมแล้วจ่ายไปสองพันมีเงินทอนกลับมาตั้งหลายร้อย กรอบคุณภาพก็ดีมากเลยทีเดียว มัดจำเงินไว้นิดหน่อย  รับแว่นได้วันรุ่งขึ้น แต่เราเลือกไปรับวันหยุด เพราะสบายๆ รถไม่ติดค่ะ

รับแว่นมาแล้วเรียบร้อย ใส่อยู่ รู้สึกดี จึงเขียนถึงค่ะ

ร้านนี้ชื่อ Easy Optic คลิกดูรายละเอียดได้ แต่อย่างที่บอกไว้ตอนแรกค่ะ เว็บยังมีรายละเอียดมากๆ ได้ comment ไปแล้ว เขาบอกว่ากำลังปรับปรุงเว็บอยู่จ้า

ตามล่า..หายาแห่งความหวัง
คืนก่อนวันเดินทางกลับ เพื่อนได้รับ SMS จากเพื่อนอีกคนหนึ่ง ขอให้ช่วยซื้อยาขนานหนึ่งเพื่อรักษาโรคมะเร็งสำหรับคุณแม่ของเขาให้หน่อย โดยจะต้องเดินทางออกจากตัวเมืองปักกิ่งไปอีก 50 กิโลเมตร คะเนกันแล้วถ้าหากไปจริงคงจะตกเครื่องบินแน่นอน เราก็เลยนอนดึกกัน เพราะต้องใช้บริการลุงกู-เกิ้ลหาข้อมูลภาคภาษาจีน ว่ามีที่ไหนขายอีกบ้าง โดยมีอาอี๊มาช่วยแปลให้ สุดท้ายก็ได้ข้อมูลว่า น่าจะซื้อได้ตามร้านขายยาทั่วไป รุ่งเช้า ก็รีบโทรถามร้านขายยาต่างๆ แล้วก็เดินไปถามราคาร้านขายยาแถวบ้านด้วย แต่ร้านขายยาแถวบ้านราคาแพง เราจึงจับแท็กซี่ไปอีกฝั่งหนึ่งของเมือง เพื่อไปร้านขายยาชื่อ เทียน เทียน ห่าว (แปลว่า ดีทุกๆ วัน) เป็นร้านขายยาขนาดใหญ่ เหมือนซูเปอร์สโตร์สามชั้น มีทั้งยาแผนปัจจุบันและแผนโบราณ ส่วนยาที่ซื้อนี้เป็นยาเม็ด ขวดละหนึ่งร้อยเม็ด ต้องทานมื้อละสี่ถึงแปดเม็ด สามเวลาหลังอาหาร หนึ่งชุดต้องทานสามเดือน คำนวณแล้วต้องซื้อทั้งหมด 15 กระปุก 1,500 เม็ดค่ะ ยาดีจริงหรือเปล่าก็ไม่ทราบ แต่อย่างน้อยก็เป็นความหวังของคนไข้ เท่าที่ chat กับหมอจีนบนเน็ต หมอบอกว่า ยานี้หมอสั่งจ่ายให้กับคนไข้ในโรงพยาบาลด้วยค่ะ เป็นยาที่ใช้มานานพอควรแล้ว ไล่ล่าหายาเสร็จก็ครึ่งวันพอดี กลับมาบ้านทานข้าว ออกเดินทางมาสนามบินโดยมีอาอี๊ อาเฮีย และอาซ้อมาส่งที่สนามบินอย่างอบอุ่นและประทับใจ เดินทางกลับถึงเมืองไทยด้วยความชุ่มชื่นใจว่าได้มีส่วนร่วมทำให้ใครบางคนมีความหวังบ้างค่ะ

เพิ่งกลับมาจากปักกิ่งค่ะ เป็นครั้งแรกที่ได้ไปเยือนเมืองจีน มีเรื่องราวมากมายที่น่าสนใจในปักกิ่ง จะค่อยๆ เล่าไปค่ะ อาจใช้เวลาหลายตอน

เหินฟ้าสู่ปักกิ่ง…ตื่นตาตื่นใจกับมาตรการควบคุมไข้หวัดใหญ่ 2009

ไปเที่ยวปักกิ่งคราวนี้เป็นครั้งแรกที่ไปเมืองจีนค่ะ ไม่ได้ไปพักโรงแรม แต่ตามเพื่อนไปเยี่ยมอาอี๊ (ป้า) จึงจะไปพักบ้านอาอี๊ท่านนี้ตลอดทริปค่ะ รู้สึกตื่นเต้นดี เพราะอยากรู้เหมือนกันว่าชาวปักกิ่งเขาใช้ชีวิตกันอย่างไรจริงๆ เมื่อนัดวันเวลากันได้เรียบร้อย ก็ลงไปซื้อตั๋วเครื่องบินที่ร้านกาแฟใต้ตึกค่ะ พี่ที่ชงกาแฟเป็นคนจัดการติดต่อให้ค่ะ ซื้อตั๋วโปรโมชั่นการบินไทย ประเภทห้ามเปลี่ยนชื่อ เปลี่ยนวัน คืนไม่ได้ ถ้าพลาดท่าไม่เป็นไปตามแผน ก็จะต้องทิ้งอย่างเดียวเลย

เกือบๆ จะมีเหตุไม่ได้ไปเหมือนกันค่ะ เอาเป็นว่าดึกๆ คืนวันที่ 5 จึงจะค่อนข้างมั่นใจว่าคงจะได้ไป หลังจากขึ้นเครื่องบินและลงจอดที่ปักกิ่งแล้ว ก็ได้ยินเสียงประกาศบนเครื่องให้ผู้โดยสารนั่งอยู่กับที่ เพื่อให้เจ้าหน้าที่เข้ามาตรวจวัดอุณหภูมิ และอนุญาตเสียก่อนจึงจะลุกออกจากที่นั่งได้ค่ะ สักครู่เจ้าหน้าที่ของจีนก็มาเป็นคณะพร้อมเครื่องยิงหน้าผากเพื่อวัดอุณหภูมิค่ะไล่ยิงทีละคนจากหัวลำถึงท้ายลำ บังเอิญว่ามีผู้โดยสารท่านหนึ่งที่นั่งอยู่ทายลำน่าจะมีปัญหาอะไรบางอย่าง จึงมีการเรียกเจ้าหน้าที่มาอีกชุดหนึ่งเพื่อตรวจและซักถามเป็นพิเศษ เจ้าหน้าที่ชุดนี้แต่งตัวประมาณมนุษย์อวกาศเลยค่ะ ทั้งมุงทั้งซักกันอยู่นาน สุดท้ายก็ไม่มีอะไร ทุกคนลงจากเครื่องได้ แต่เบ็ดเสร็จก็เกือบชั่วโมง ลงมาแล้วที่สนามบินก็มีด่านตรวจอุณหภูมิ อีกสองชั้น เรียกว่าไม่ให้เล็ดรอดกันไปได้เลยค่ะ ตื่นเต้นดี จนกลัวว่าอาการตื่นเต้น จะทำให้ไข้ขึ้นสูง แต่เพื่อนที่ไปด้วยกันซึ่งเป็นหมอหันมายืนยันว่า “ไม่มีทางที่คุณจะจับไข้เพราะตื่นเต้นแบบนี้หรอก”  

แวะไปรายงานตัวที่สถานีตำรวจ ….หนูไม่ได้ทำอะไรผิดนะคะ

ออกมาจากสารพัดด่านได้ อาเฮียลูกของอาอี๊ก็มาคอยรับอยู่แล้ว เขาบอกว่ามาคอยชั่วโมงนึงแล้ว แต่ไม่เป็นไร เพราะเขาทราบดีว่าจะมีการตรวจเข้ม พอถึงบ้านอาเฮียก็นัดแนะว่า พรุ่งนี้เราจะไปสถานีตำรวจกัน เพราะต้องไปลงทะเบียน non-resident เพื่อความปลอดภัย เรื่องนี้พอจะรู้อยู่บ้าง เพราะใน arrival card ที่เขาให้กรอกนั้น มีเขียนอยู่ด้านหลัง แต่ไม่คิดว่าจะต้องทำจริงๆ เพราะเราแค่มาท่องเที่ยวไม่กี่วันเท่านั้น แต่ปรากฏว่าเป็นเรื่องที่เข้มงวดกวดขันมากค่ะ หากคุณไม่ได้พักที่โรงแรม คุณจะต้องไปลงทะเบียนที่สถานีตำรวจแถวที่พักคุณภายใน 24 ชั่วโมง เข้าใจว่าเป็นไปเพื่อความปลอดภัย และทำกันมาตั้งแต่ช่วงโอลิมปิค พอมาเจอเรื่องไข้หวัด 2009 ก็จะเข้มงวดเข้าไปอีก วันรุ่งขึ้น อาเฮียพร้อมอาซ้อ (ภรรยาของอาเฮีย) พาเราไปที่สถานีตำรวจเพื่อลงทะเบียน ปรากฏว่าตำรวจบอกว่า ช่วงนี้เราต้องอยู่ในบ้านเจ็ดวันจะออกไปไหนไม่ได้ (รวมถึงมาที่สถานีตำรวจด้วย) อาซ้อต้องอธิบายอยู่นานว่า เรามาแค่หกวัน ถ้าให้อยู่แต่ในบ้านก็หมดกันพอดี คุยกันไปมาพักใหญ่ๆ สุดท้ายเราก็ได้ลงทะเบียนถูกต้องตามกฎหมาย ตำรวจให้สำเนาการลงทะเบียนไว้ มีรายละเอียดว่าเราพักอยู่ที่ไหน ให้เก็บไว้ อาจจะต้องแสดงเวลาเจ้าหน้าที่มาสอบถามค่ะ

มาตรการเข้มอย่างนี้ แม้จะทำให้เสียเวลาพอสมควร แต่ก็น่าเห็นใจค่ะ เพราะประเทศเขาคนเยอะมาก หากเกิดโรคระบาดขึ้นคงจะรับมือลำบากแน่ ที่ปักกิ่งช่วงนี้เป็นหน้าร้อน แต่มีหมอกตลอด ถ่ายรูปออกมาจะออกแนวมัวๆ หน่อยค่ะ